Hoe beleef je zo'n dag als bezoeker? Marloes Ijpelaar neemt je in haar persoonlijke terugblik mee in Hey vrouw. Vanuit haar eigen perspectief vertelt ze over de sfeer, de ontmoetingen en de momenten die haar zijn bijgebleven. Lees mee en herbeleef de dag door haar ogen.

Mocht u het nog niet weten, het thema van vandaag is ‘vrouw’. Groene Kruis Ledenorganisatie besloot een hele dag aan onze gezondheid en ons welzijn te wijden. Na eeuwen van medische verwaarlozing mogen we eindelijk eens uitgebreid over onszelf praten. Al lijkt dat vooral te betekenen dat we moeten ontdekken wat er allemaal mis met ons is.

Waar mannen met pijn op de borst onmiddellijk aan een hartinfarct denken, lopen vrouwen rustig nog drie weken door met extreme vermoeidheid, duizeligheid en een zeurende pijn tussen de schouderbladen. We verklaren liever dat onze beha gewoon verkeerd zit.

Laten we daarom collectief besluiten om morgen een goedzittende beha te kopen, zodat we die pijn voortaan in ieder geval niet meer als excuus kunnen gebruiken om de huisarts te vermijden.

Cardioloog Janneke Wittekoek gaat voorop in deze kruistocht en wij vrouwen kunnen maar beter aan de doktersjas van onze huisarts blijven trekken. Ik heb tijdens de lezing al drie vriendinnen geappt: ‘MEET EVEN JE CHOLESTEROL!’ Inmiddels verdenk ik iedere vrouw naast me van een sluimerende hartkwaal. De dame voor me gaapt verdacht vaak en ik twijfel of ik haar moet wakker schudden of onmiddellijk 112 moet bellen.

Naast deze alarmerende, maar zeer bruikbare kennis hebben we nu ook een medisch onderbouwd argument om de bare minimum in de liefde niet langer te tolereren, want een gebroken hart blijkt lichamelijke gevolgen te hebben. En alsof de liefde ons nog niet genoeg gezondheidsrisico’s oplevert, blijken de kleine bloedvaten rondom ons hart behoorlijk gevoelig voor stress. Wie zou ons die stress nou bezorgen?

Nu we weten hoe belangrijk zen zijn is, kunnen we ons richten op de heilige graal van het ontspannen: seks. Seksuoloog Eveline Stallaart neemt ons mee tussen de lakens. De orgasmekloof, het verschijnsel dat mannen tijdens heteroseks gemiddeld veel vaker klaarkomen dan vrouwen, blijft vandaag onbesproken. Terwijl we volgens mij best een orgasme mogen willen voordat we seks als ontspanning kunnen beschouwen.

Ons eigen genot blijkt minder interessant dan de erectiestoornissen van mannen. Volgens seksuoloog Eveline Stallaart wordt porno het nieuwe roken. Door de enorme dopamineprikkels die porno veroorzaakt, zouden mannen steeds meer stimulatie nodig hebben om opgewonden te raken, waardoor seks met hun eigen partner ineens een stuk minder spannend wordt. Volgens Stallaart kan het systeem zich na zes tot negen maanden zonder porno herstellen, hopelijk met de erectie erbij.

We krijgen er dus alweer een nieuwe verantwoordelijkheid bij: onze partners van hun geliefde porno afhelpen. Verandering en verbetering beginnen blijkbaar altijd bij de vrouw, ook als het om mannenproblemen gaat.

Ik vraag me af wanneer we eindelijk eens aan onszelf toekomen. Met dat enorme takenpakket lijkt het ontdekken van onze eigen seksuele fantasieën een overbodige luxe. En als we ons nog schamen om onze eigen kut een vulva te noemen, is het misschien ook wel een ver-van-je-bedshow.

We moeten vooral niet te wild zijn, maar wel stout genoeg om onze man bij ons te houden. Wees trouw en lief, maar zorg ondertussen dat het een beetje spannend blijft. En wat nou als we fantaseren over de buurman? Ik zou zeggen: dames, laat het lekker toe. Niemand die het hoeft te weten. Een beetje ondeugd in uw hoofd kan uw levensvreugde alleen maar vergroten.

En dan verschijnt hij als een fata morgana op het podium: John Tana.

Ik zie de vrouwen om mij heen opspringen en glunderen zoals ik ze al een tijdje niet meer naar hun eigen man heb zien kijken. De bezoekers die zojuist nog bezorgd hun cholesterolwaarden zaten te overdenken, blijken plotseling over een levenslust te beschikken waar geen voedingssupplement tegenop kan.

Van alle mogelijke behandelingen die vandaag zijn besproken, lijkt deze voorlopig het snelst aan te slaan. Ik vraag me af of Janneke Wittekoek ook onderzoek heeft gedaan naar de invloed van John Tana op de kleine bloedvaten rondom ons hart.

In de middag praten we verder over de menstruatiecyclus, de overgang en emancipatie. Evi Hanssen legt ons hormonale huishouden uit als een bedrijf: oestrogeen is de CEO, progesteron zit op HR, testosteron is de cheerleader en cortisol doet de beveiliging. Ik vermoed dat er bij menig vrouw een reorganisatie nodig is.

Wat me raakt, is hoe openhartig vrouwen hun ervaringen delen in de deelsessies. Ze stellen zich kwetsbaar op tegenover de kleinere groepen, terwijl we van jongs af aan leren onze ongemakken vooral voor onszelf te houden. Maar in deze korte talks over de overgang, de vrouwelijke cyclus, moederschap en emancipatie is ieder mondig genoeg om van zich te laten horen. Hier hoeft niemand te doen alsof het allemaal wel meevalt.

Naast al onze taken als moeder, dochter, oma, vriendin, collega, baas, chef-kok, schoonmaakster, mantelzorger, relatietherapeut, seksgodin, taxichauffeur, verjaardagskalender, emotionele vuilnisbak en persoonlijk assistent van onze eigen echtgenoot moeten we ook nog voldoende bewegen, gezond eten en vooral veel ontspannen. Maar kan dat als het systeem waarin we leven nog altijd alle zorg bij ons legt? Een simpel voorbeeld: als ons kind ziek wordt, is het toch nog altijd de moeder die als eerste door school wordt gebeld.

De achterstand in emancipatie is geen probleem dat de individuele vrouw moet oplossen, maar een probleem van het systeem waarin zij moet functioneren. Waarom krijgt een mantelzorger eigenlijk niet betaald? Of een huisvrouw?

Geen wonder dat we inmiddels overlopen van de stress. En aangezien stress levensgevaarlijk schijnt te zijn, is de oplossing gelukkig eenvoudig: we moeten gewoon even ophouden met stressen. Dat ontspannen kunnen we vast ergens tussen het verschonen van de bedden en het maken van de mammografieafspraak plannen.

Ach, lieve vrouwen, er is een hoop veranderd, gelukkig ten goede. We hoeven niet langer te accepteren dat pijn er nu eenmaal bij hoort. Terwijl we druk bezig zijn om alle mogelijke gebreken van ons lichaam op te sporen, hoop ik dat je ruimte vindt om te vragen waar datzelfde lichaam eigenlijk zin in heeft.

Laten we wat vaker met het leven flirten, zoals John Tana dat vandaag met de zaal heeft gedaan. Romantiseer het leven maar, koop dat bosje bloemen voor jezelf, trek dat gezellige blouseje aan omdat je er zelf zo vrolijk van wordt. Zeg de afspraken waar je geen zin hebt gewoon af. Een verjaardag is er volgend jaar ook nog.

We eindigen dansend op ABBA. Na een dag vol diagnoses lijkt me dat een uitstekende behandeling. Eeuwenlang hebben we geleerd er als vrouw voor anderen te zijn.

Het wordt tijd dat we ontdekken hoe we onszelf een beetje kunnen misdragen. Al is het maar om ons stressniveau te verlagen.

Marloes IJpelaar (HKU 2018) is schrijver, regisseur, actrice, radiomaker, presentatrice en artistiek leider en hoofd marketing van het feministische theatergezelschap Club Lam. Foto gemaakt door Yael Gripich.